Ik til me een Brök
Joep van het Hek heeft er al eens een conferance over geschreven. Het Ikea stapelbed. De schroefjes en talloze losse onderdelen die uiteindelijk moeten materialiseren tot een eerste klas meubelstuk. Of möbelstuk zoals Ikea het zelf aangeeft.
Toch zie ik niet het meest op tegen al dat geworstel met planken en briljante schroefjes. Natuurlijk wil ik wel eens vloeken als een plank toch net niet zo goed aansluit. Of wanneer ik Ikea weer eens in het ongelijk stel door aan te tonen dat een onderdeel echt ook andersom aansluit. (Waar je pas een half uur later achter komt.)
Nee, voor mij begint de lol al als ik verwachtingsvol het zelfbedieningsmagazijn inrol. Torenhoge stellingen begroeten mij met stapels bruine dozen. Als eerste klas control freak heb ik natuurlijk al alle nummertjes (stellingen / vakken) vooraf genoteerd bij mijn wandeling door de winkel. Pas wanneer ik arriveer bij het magazijn dringt het tot mij door dat de grootste klus nog volgt, namelijk het vervoeren van al dat spul. Natuurlijk heeft Ikea een uistekende bezorg service (naar het schijnt). Maar als je eenmaal je zinnen op zo’n stukje Ikea vernuft hebt gezet, wil je het hebben ook. Dan ga je niet wachten op een levering.
Dus gaan we vol goede moed pakketten uit de stellingen trekken en op het karretje tassen. Helaas ligt niets op een handige hoogte en moet ik nogal eens op mijn tenen staan en mijzelf helemaal uitrekken.
Of een handige magazijnhulp heeft alles zo ver naar achteren geschoven dat ik mij als mijnwerker tussen andermans Ikea zooi moet wurmen.
Staat eenmaal alles op het karretje gestapeld, dan kan ik mij zigzaggend een weg banen naar de kassa. Hier aangekomen blijkt dat de noodzakelijk barcode van het onderste pakket net altijd onderop zit waardoor alles opnieuw door mijn handen gaat.
Voorbij de kassa begint het aanschuiven bij de liften. Na meerdere pogingen sta ik eindelijk in de lift. Even het juiste parkeerniveau kiezen en we kunnen naar de auto. Mis! Natuurlijk zijn al die mensen die na mij zijn ingestapt niet van plan om op mijn verdieping uit te stappen. Na wat aandringen en gepor sta ik eindelijk buiten de lift.
Vanaf dit punt lijkt alles vlot te gaan. Volop ruimte om mijn karretje tot aan mijn auto te plaatsen en te beginnen met het over tassen van de pakketten. Helaas niet zo makkelijk. Om te beginnen heb ik natuurlijk het zwaarste en stevigste onderaan op het karretje geplaatst. Anders wordt al het andere hieronder geplet bij mijn reis naar de auto. Dit houdt wel in dat ik nu alles 1 voor 1 van het karretje moet halen. Wat immers geldt voor een karretje geldt ook voor een auto. Dus eerst het zwaarste inladen.
Blijkbaar heeft de gemiddelde Zweed meer spierballen dan ik en wordt het voor mij een hele opgave om het eerste pakket in de auto te leggen. Hiermee komt meteen een manco naar boven van het voor de rest zeer handige Ikea karretje. Het heeft geen rem! Als je dus het loodzware pakket deels optilt om alvast op de laadruimte te laten rusten gaat het karretje op de loop en (als het even tegenzit) dondert je hele Ikea droom op het asfalt.
Na wat verschoven rugwervels zit de auto vol en dank je (in mijn geval) Toyota voor het stevige ontwerp van de achteras
Wat volgt na thuiskomst valt te raden. Daar heeft Joep al wat over verteld.
Toch zie ik niet het meest op tegen al dat geworstel met planken en briljante schroefjes. Natuurlijk wil ik wel eens vloeken als een plank toch net niet zo goed aansluit. Of wanneer ik Ikea weer eens in het ongelijk stel door aan te tonen dat een onderdeel echt ook andersom aansluit. (Waar je pas een half uur later achter komt.)
Nee, voor mij begint de lol al als ik verwachtingsvol het zelfbedieningsmagazijn inrol. Torenhoge stellingen begroeten mij met stapels bruine dozen. Als eerste klas control freak heb ik natuurlijk al alle nummertjes (stellingen / vakken) vooraf genoteerd bij mijn wandeling door de winkel. Pas wanneer ik arriveer bij het magazijn dringt het tot mij door dat de grootste klus nog volgt, namelijk het vervoeren van al dat spul. Natuurlijk heeft Ikea een uistekende bezorg service (naar het schijnt). Maar als je eenmaal je zinnen op zo’n stukje Ikea vernuft hebt gezet, wil je het hebben ook. Dan ga je niet wachten op een levering.
Dus gaan we vol goede moed pakketten uit de stellingen trekken en op het karretje tassen. Helaas ligt niets op een handige hoogte en moet ik nogal eens op mijn tenen staan en mijzelf helemaal uitrekken.
Of een handige magazijnhulp heeft alles zo ver naar achteren geschoven dat ik mij als mijnwerker tussen andermans Ikea zooi moet wurmen.
Staat eenmaal alles op het karretje gestapeld, dan kan ik mij zigzaggend een weg banen naar de kassa. Hier aangekomen blijkt dat de noodzakelijk barcode van het onderste pakket net altijd onderop zit waardoor alles opnieuw door mijn handen gaat.
Voorbij de kassa begint het aanschuiven bij de liften. Na meerdere pogingen sta ik eindelijk in de lift. Even het juiste parkeerniveau kiezen en we kunnen naar de auto. Mis! Natuurlijk zijn al die mensen die na mij zijn ingestapt niet van plan om op mijn verdieping uit te stappen. Na wat aandringen en gepor sta ik eindelijk buiten de lift.
Vanaf dit punt lijkt alles vlot te gaan. Volop ruimte om mijn karretje tot aan mijn auto te plaatsen en te beginnen met het over tassen van de pakketten. Helaas niet zo makkelijk. Om te beginnen heb ik natuurlijk het zwaarste en stevigste onderaan op het karretje geplaatst. Anders wordt al het andere hieronder geplet bij mijn reis naar de auto. Dit houdt wel in dat ik nu alles 1 voor 1 van het karretje moet halen. Wat immers geldt voor een karretje geldt ook voor een auto. Dus eerst het zwaarste inladen.
Blijkbaar heeft de gemiddelde Zweed meer spierballen dan ik en wordt het voor mij een hele opgave om het eerste pakket in de auto te leggen. Hiermee komt meteen een manco naar boven van het voor de rest zeer handige Ikea karretje. Het heeft geen rem! Als je dus het loodzware pakket deels optilt om alvast op de laadruimte te laten rusten gaat het karretje op de loop en (als het even tegenzit) dondert je hele Ikea droom op het asfalt.
Na wat verschoven rugwervels zit de auto vol en dank je (in mijn geval) Toyota voor het stevige ontwerp van de achteras
Wat volgt na thuiskomst valt te raden. Daar heeft Joep al wat over verteld.
Comments
No new comments allowed (anymore) on this post.