Zagers.NET

Het fenomeen zig zaggen is iedereen die wel eens in de file staat zeker bekend. Over het algemeen is de gemiddelde file rijder zeer netjes. Rustig optrekken, niet duwen en keurig ruimte maken als de meer fortuinlijke motorrijder in de zijspiegel opdoemt.

Maar je hebt een kleine groep file rijders die er klaarblijkelijk een sport van maken om net 1 meter meer vooruit te komen in de file dan de buurman. Want meer is het vaak niet. Je herkent ze al meteen door het nerveuze rijgedrag. Net te gehaast optrekken en net te laat remmen. Vaak hebben ze de neiging om zo dicht achter de voorligger te gaan zitten dat je soms twijfelt of het niet om een pechgeval aan een héél korte sleepkabel gaat.

Wanneer een voertuig op een parallelle rijbaan een gat laat vallen en mijnheer (of mevrouw) ongeduld heeft slechts het kleine vermoeden dat het verkeer op die baan beter doorstroomt, dan volgt een scherpe ruk aan het stuur en een spuit gas....... Om vervolgens weer hard op de rem te moeten trappen.

Je vraagt je af of er achter sommigen niet heimelijk een James Bond schuilgaat. Achter het stuur, stil verlangend naar zo'n chroom dashboard met allerlei nietszeggende schreeuwerig oplichtende schakelaars. Aanraking van één van deze schakelaars zet een vernuftig systeem in werking wat korte metten maakt met al die slome hinderlijke voertuigen om hen heen. Roterende zaagbladen die uit de wieldoppen steken, stalen kraaienpoten vliegen uit de uitlaat en Stinger raketten worden gelanceerd van achter de koplampen.

Nee helaas, al dat soort trucerij is niet geoorloofd op de Nederlandse wegen. Er blijft dus voor de gehaaste filerijders niets anders over dan slalommend meters te maken.

Een license to zig zag, zogezegd.

Je bent op een feestje. Het is net iets te luidruchtig en net iets te druk. Je probeert een gesprek te volgen maar kunt slechts af en toe flarden opvangen. Plots begint één van de aanwezigen te lachen. Waarschijnlijk om een eigen grap. Iedereen in zijn omgeving, die net als jij het gesprek probeerde te volgen, lacht mee. Heeft iemand überhaupt de grap gehoord? Kent iemand de clue? Of hopen ze allemaal gaande weg het gesprek te achterhalen waar de grap over ging?

In mijn beleving is Internet net zo iets. Er gebeurt iets en voordat je het weet springt iedereen er boven op. Zonder echt te weten wat er speelt en wat het inhoudt. Hopelijk komen we er later wel achter, maar in ieder geval zitten we bij de vernieuwers. Natuurlijk kennen we de succesverhalen. Google, Hyves. En als we de eerste waren die deze fenomenen konden aanprijzen zijn we trots. Maar heeft iemand onlangs zijn Privver nog gecontroleerd?

Wat hebben we te verliezen als het fout mocht gaan? Veel nieuwe diensten zijn immers gratis in een poging om zo snel mogelijk een groot aantal volgelingen te krijgen. Maar is privacy gratis?
Toch lijkt niemand zich zorgen te maken over de eendagsvliegen van het Internet. Zegt men niet dat nooit echt iets van het Internet verdwijnt?
Waar.
Maar wie heeft nog de tijd om te bladeren in het verleden? Wie komt er verder dan resultaten pagina 3 van Google?

Nee, we zijn te druk met het spotten van de nieuwe hype. Want ondertussen wordt er rustig verder getimmerd aan de successen van het Internet.
Eens kijken waar we nu weer om kunnen lachen.

Voor ieder wat wils.

Waar in de "begindagen" het Internet vooral de speeltuin voor computer nerds was, zijn het nu vooral de sociale netwerken zoals Hyves en Facebook die het gezicht van het Internet bepalen. Waar je vroeger de telefoon oppakte om contact te leggen, lijkt nu het uitstorten van je prive leven op een blog of fotoalbum de manier om contact te leggen met anderen. Maar leg je echt wel contact met nieuwe mensen? Of zijn het diezelfde oude gezichten die je nu vanaf een monitor aanstaren i.p.v. eens per jaar op dat personeelsuitje of verjaardag? Ken je nu meer mensen of word je alleen maar geassocieerd met meer mensen?

Hoe dan ook, sociale netwerken zijn niet meer uit te bannen uit het dagelijks webleven, al zal de hype wel minder worden. Zeker als de volgende zich weer aandient. Wat dat wordt? Dat zullen we wel zien. Voorlopig sla ik deze even over.

Joep van het Hek heeft er al eens een conferance over geschreven. Het Ikea stapelbed. De schroefjes en talloze losse onderdelen die uiteindelijk moeten materialiseren tot een eerste klas meubelstuk. Of möbelstuk zoals Ikea het zelf aangeeft.
Toch zie ik niet het meest op tegen al dat geworstel met planken en briljante schroefjes. Natuurlijk wil ik wel eens vloeken als een plank toch net niet zo goed aansluit. Of wanneer ik Ikea weer eens in het ongelijk stel door aan te tonen dat een onderdeel echt ook andersom aansluit. (Waar je pas een half uur later achter komt.)

Nee, voor mij begint de lol al als ik verwachtingsvol het zelfbedieningsmagazijn inrol. Torenhoge stellingen begroeten mij met stapels bruine dozen. Als eerste klas control freak heb ik natuurlijk al alle nummertjes (stellingen / vakken) vooraf genoteerd bij mijn wandeling door de winkel. Pas wanneer ik arriveer bij het magazijn dringt het tot mij door dat de grootste klus nog volgt, namelijk het vervoeren van al dat spul. Natuurlijk heeft Ikea een uistekende bezorg service (naar het schijnt). Maar als je eenmaal je zinnen op zo’n stukje Ikea vernuft hebt gezet, wil je het hebben ook. Dan ga je niet wachten op een levering.
Dus gaan we vol goede moed pakketten uit de stellingen trekken en op het karretje tassen. Helaas ligt niets op een handige hoogte en moet ik nogal eens op mijn tenen staan en mijzelf helemaal uitrekken.
Of een handige magazijnhulp heeft alles zo ver naar achteren geschoven dat ik mij als mijnwerker tussen andermans Ikea zooi moet wurmen.
Staat eenmaal alles op het karretje gestapeld, dan kan ik mij zigzaggend een weg banen naar de kassa. Hier aangekomen blijkt dat de noodzakelijk barcode van het onderste pakket net altijd onderop zit waardoor alles opnieuw door mijn handen gaat.
Voorbij de kassa begint het aanschuiven bij de liften. Na meerdere pogingen sta ik eindelijk in de lift. Even het juiste parkeerniveau kiezen en we kunnen naar de auto. Mis! Natuurlijk zijn al die mensen die na mij zijn ingestapt niet van plan om op mijn verdieping uit te stappen. Na wat aandringen en gepor sta ik eindelijk buiten de lift.

Vanaf dit punt lijkt alles vlot te gaan. Volop ruimte om mijn karretje tot aan mijn auto te plaatsen en te beginnen met het over tassen van de pakketten. Helaas niet zo makkelijk. Om te beginnen heb ik natuurlijk het zwaarste en stevigste onderaan op het karretje geplaatst. Anders wordt al het andere hieronder geplet bij mijn reis naar de auto. Dit houdt wel in dat ik nu alles 1 voor 1 van het karretje moet halen. Wat immers geldt voor een karretje geldt ook voor een auto. Dus eerst het zwaarste inladen.

Blijkbaar heeft de gemiddelde Zweed meer spierballen dan ik en wordt het voor mij een hele opgave om het eerste pakket in de auto te leggen. Hiermee komt meteen een manco naar boven van het voor de rest zeer handige Ikea karretje. Het heeft geen rem! Als je dus het loodzware pakket deels optilt om alvast op de laadruimte te laten rusten gaat het karretje op de loop en (als het even tegenzit) dondert je hele Ikea droom op het asfalt.
Na wat verschoven rugwervels zit de auto vol en dank je (in mijn geval) Toyota voor het stevige ontwerp van de achteras
Wat volgt na thuiskomst valt te raden. Daar heeft Joep al wat over verteld.

Al is een computer een levenloos ding, toch wordt hij (of is het zij) vaak behandeld alsof bezeten van een eigen wil. Ook andere electronica in huis wil wel eens niet meewerken. Maar alleen mijn PC verdenk ik wel eens van opzet.
Een vreemd verschijnsel, maar ik kan mij niet herinneren ooit gevloekt te hebben tegen mijn TV of stereo. Dit terwijl mijn PC al vaak het doelwit is geweest van verwensingen. Wat maakt een PC nou zo persoonlijk? Is het omdat wij dit ding zoveel zaken toevertrouwen? Komt het omdat de werking van het apparaat de meeste mensen te boven gaat?
Dat laatste lijkt mij onzin. Ik heb toch ook geen idee hoe dat tv beeld nu eigenlijk in mijn huiskamer verschijnt? Ja, het heeft wel iets te maken met signalen en een tuner of zo. Maar hoe het nou echt werkt!?

Hoe dan ook. Vanavond wil het mysterie eigen wil weer eens opduiken. Een externe harde schijf die niet wil harde schijven. pas na wat grondig aan en uitzetten lijkt er leven in te komen. Maar ja, dan komt Vista natuurlijk zelf weer om de hoek kijken. Heb je eindelijk verbinding, weigert Vista weer eens om de credentials door te geven. Dan maar weer even opnieuw inloggen. Dit zal wel helpen, heeft het altijd gedaan.

Hopelijk hebben de boys (en girls) van Microsoft hier ook een beetje aandacht aan geschonken bij het samenstellen van Service Pack 1 voor Vista. Want wat netwerkverbindingen aangaat lijkt Vista af en toe een loopje met me te nemen. Al verdenk ik in dat geval niet mijn PC maar ene Gates en Ballmer van nonchalant gestuntel. Want geef nou toe, als de PC het niet kan hebben gedaan, dan moeten zij toch wel de schuldigen zijn?

Als je je hebt voorgenomen om geregeld commentaar te geven op het nieuws van alle dag, maar even geen tijd hebt om de actualiteiten te volgen, dan is een blik werpen op het NOS journaal voldoende. Deze gerenomeerde brenger van nieuws weet altijd de ernst van de situatie in de wereld goed weer te geven.

In goed vertrouwen dus zojuist maar de site www.nosjournaal.nl open gegooid. En wat is het eerste artikel boven aan de lijst?
Máxima gaat niet skiën, Amalia wel
Niet alleen de Alexima's zijn met vakantie. Blijkbaar geldt hetzelfde voor rampspoed, oorlog en hongersnood.
Kom op mensen! Nergens een aardbeving, tsunamie of economische tragedie?

Dan toch maar even het artikel doorgenomen. Misschien toch nog iets wereldschokkends?
Ah, Maxima doet niet mee want ze is 7 maanden zwanger. Wist niet eens dat ze zwanger was.
Nee, nu het echte nieuws dan. Of Willempie al weet wanneer hij koning wordt. Nee, "Even aan mijn moeder vragen?".
De zoon van Mies Bouwman wist er een liedje van te maken.

Nee, het spijt me. Nu haak ik af.

In het verleden heb ik onder het pseudoniem "NetNietNieuws" een hele blog volgeschreven. Het was mijn eerste aanraking met het fenomeen en heeft mij destijds een paar trouwe lezers opgeleverd.

Dat was toen.

Het Blog is inmiddels afgesloten. Missen doe ik het wel. Vandaar dat ik (nu onder mijn eigen naam) opnieuw begin. Het enige verschil zal zijn dat ik mij, zonder mijn pseudoniem, nu wat meer zal moeten inhouden.

De eerste foto's geupload naar de pagina in een nieuwe rubriek. Hopelijk de eerste van vele.

Het kost even wat tijd om bekend te geraken met dit FLUX cms. Het heeft helaas geen lange lijst aan kant en klare plugins. Maar daar zit dan voor mij ook de kracht.

Het biedt slechts een basis en is daarom eenvoudig te configureren, zonder het hoeven beheren van allerlei ongewenste opties.
En niet te vergeten. Hoe minder opties, hoe meer ruimte om zelf iets te kunnen verzinnen.